"ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ"

Μπορεί το μέλλον της χώρας μας να φαντάζει δυσοίωνο, μπορεί η πρώτη σκέψη στο άκουσμα του ονόματος της να συνοδεύεται από δυσαρέσκεια μπορεί το ελληνικό ποδόσφαιρο να έχει γίνει ανούσιο αλλά 12 χρόνια πριν η Ελλάδα ανέβηκε στην κορυφή της Ευρώπης και ανάγκασε τους πάντες να υποκλιθούν μπροστά της και να την θαυμάσουν.

Μια χώρα των 10 εκατομμυρίων ατόμων πήγε στα γήπεδα της Πορτογαλίας και κατάφερε να κάνει την Ευρώπη να της υποκλιθεί. 12 χρόνια πριν, στις 4 Ιουλίου του 2004, στο Ντα Λουζ της Λισαβόνας η Ελλάδα στεφόταν Πρωταθλήτρια Ευρώπης και έκανε τους πάντες να αναρωτιούνται το πώς. Όλοι οι Έλληνες ξεχύθηκαν στους δρόμους, έγιναν ένα κουβάρι, μια γροθιά και ο Χαριστέας ήταν η αιτία. Με τους Έλληνες φιλάθλους αλλά και τους ίδιους τους παίχτες της ομάδας να ζουν ένα όνειρο, ένα όνειρο τρελό που ανάγκασε τον Χελάκη να ξεστομίσει το «δεν περιγράφω άλλο». Τι να περιγράψεις, τα όνειρα, τα όμορφα όνειρα δεν περιγράφονται, δεν υπάρχουν λέξεις να τα περιγράψουν.

Πάμε να θυμηθούμε την πορεία της, τη μαγική αυτή πορεία προς την κατάκτηση του τροπαίου:

Η αρχή έγινε στις 12 Ιουνίου, η πρεμιέρα απέναντι στην οικοδέσποινα Πορτογαλία φάνταζε ένα παιχνίδι χαμένο αλλά η Ελλάδα παίζοντας έξυπνα και με γκολ των Καραγκούνη και Μπασινά τους ανάγκασε στην πρώτη τους ήττα. Η ισοπαλία απέναντι στην Ισπανία τέσσερις μέρες αργότερα έκανε την Εθνική φαβορί για πρόκριση. Μια πρόκριση που ήρθε με ήττα από τη Ρωσία αλλά μια γλυκιά ήττα αφού η Πορτογαλία είχε κάνει τη δουλειά της στο άλλο παιχνίδι νικώντας τους Ίβηρες.

Η Ελλάδα είχε προκριθεί στα προημιτελικά και οι ελπίδες για κάτι καλό σε αυτή τη διοργάνωση αυξανόταν. Αντίπαλος της στη φάση των «8» η Γαλλία του μεγάλου Ζιζού. Κι όμως, υποκλίθηκε και αυτή με τον Ζαγοράκη να βγάζει μια υπέροχη σέντρα και τον Χαριστέα να δίνει την πρόκριση στην Ελλάδα.

Το όνειρο έπαιρνε σάρκα και οστά σιγά σιγά και τρελαμένοι οι Έλληνες φίλαθλοι γέμιζαν με τις φωνές τους τα γήπεδα της Πορτογαλίας. Η ομάδα δεν είχε κάνει απλώς μια καλή παρουσία στη διοργάνωση που ήταν και το αρχικό ζητούμενο αλλά ήταν ένα βήμα πριν από το μεγάλο τελικό. Και πήγε τελικά αφού ο Δέλλας με κεφαλιά στην παράταση έστειλε την Τσεχία στο σπίτι της και την Ελλάδα στο μεγάλο τελικό.

Ο τελικός ήταν κάτι σαν όνειρο. Οι Έλληνες φίλαθλοι ζητούσαν από την ομάδα του Ρεχάγκελ απλά μια καλή και σοβαρή παρουσία, μια εμφάνιση που δε θα επιτρέψει στους Πορτογάλους να πάρουν εύκολα το τρόπαιο. Αλλά η οικοδέσποινα και όλη η Ευρώπη υποκλίθηκε στην δική μας ομάδα, την Εθνική μας, που με "κεφαλιά - κανονιά" του Άγγελου Χαριστέα  στο 57^ο λεπτό της αναμέτρησης πήρε τη νίκη και έζησε το όνειρο, ένα τρελό και αξέχαστο όνειρο.

Αρχηγός της ονειρικής αυτής πορείας ήταν ο Ότο Ρεχάγκελ. Ένας Γερμανός που αγάπησε την Ελλάδα, κατάφερε να κάνει τους παίχτες της ήρωες και την οδήγησε στην κορυφή της Ευρώπης. Ένα ευχαριστώ σε εκείνον είναι λίγο, πολύ λίγο.

Θα ξαναζήσουμε τέτοιες στιγμές, άραγε;

Δείτε εδώ τη μαγική της πορεία: