Μεσάνυχτα στο Παρίσι

Σύνταξη: Τσώνου Κωνσταντίνα

Λίγες ώρες μετά την είδηση για την ένοπλη τρομοκρατική επίθεση στη γαλλική πρωτεύουσα και τη διασπορά του τρόμου από παραδοσιακά και νέα μέσα, μοιράζομαι μαζί σας τις σκέψεις μου.

 

 

 

 

Από χθες το βράδυ που έγινε γνωστή η είδηση από τα μέσα, παρακολουθώ την αρθρογραφία γνώμης από συναδέλφους αλλά και τα σχόλια των απλών ανθρώπων που παρακολουθούν την επικαιρότητα. Έτσι, λοιπόν βλέπω ότι ο κόσμος έχει διαιρεθεί σε στρατόπεδα: σε αυτούς που πιστεύουν ότι η θρησκεία δε θα έπρεπε να υπάρχει, γιατί στην προκειμένη περίπτωση αποτελεί γενεσιουργό αιτία της τραγωδίας, σε αυτούς που επιθυμούν τη γκετοποίηση των απανταχού μουσουλμάνων, γιατί ανάμεσα σε αυτούς υπάρχουν τζιχαντιστές και σε αυτούς που υιοθετούν μια ποιο ουδέτερη θέση επί του θέματος.

Προσωπικά, θεωρώ ότι δε θα πρέπει να προβαίνουμε σε γενικεύσεις και ολοκληρωτικά συμπεράσματα του στυλ "οι θρησκείες τα φταίνε όλα, αν δεν υπήρχαν, ο κόσμος θα ήταν καλύτερος", για τον απλό λόγο, ότι οι  θρησκείες  δε φανατίζουν τους πιστούς, ούτε τους παρακινούν να ξεκινούν ιερό πόλεμο για να επικρατήσουν και να τις μάθουν όλοι. Από όσο ξέρω ούτε η χριστιανική θρησκεία πρεσβεύει τέτοιου είδους απόψεις, αφού τάσσεται ρητά κατά της βίας και της αφαίρεσης ζωής. Το γεγονός ότι η μουσουλμανική θρησκεία το κάνει και πιο συγκεκριμένα ο τζιχαντισμός, δε σημαίνει, ότι θα πρέπει να καταργηθούν οι θρησκείες, ισοπεδώνοντας και αδικώντας όλες τις υπόλοιπες.

Μια άλλη άποψη που διάβασα λέει, ότι φταίνε όλοι οι μουσουλμάνοι του κόσμου για την τραγωδία που έλαβε χώρα χθες βράδυ στο Παρίσι, γι αυτό θα πρέπει να τους ομαδοποιήσουμε και να τους στείλουμε πίσω στην πατρίδα τους. Και πού ξέρουμε ότι όλοι φταίνε; Επίσης, δεν πραγματοποίησε σύσσωμη η μουσουλμανική κοινότητα του Παρισιού την τρομοκρατική επίθεση, δεν είναι όλοι εγκληματίες, αλλά τέσσερις από αυτούς και πολλοί άλλοι βέβαια, αλλά όχι όλοι που είναι τζιχαντιστές ζωσμένοι με εκρηκτικά. Επομένως, θεωρείτε ότι είναι σωστό το όλον να δεχθεί κυρώσεις, ενώ ευθύνεται το μέρος; Είναι ορθό να πέφτουμε σε τέτοιου είδους γενικεύσεις; Όχι.

Αυτό που πολλοί αναρωτιούνται βέβαια από χθες το βράδυ, είναι το εξής: Μα γιατί να συμβεί αυτό στη Γαλλία και πιο συγκεκριμένα στο Παρίσι; Σε μια πόλη πολυπολιτισμική σαν το Παρίσι; Στη χώρα της διακήρυξης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ελευθερίας; Η απάντηση είναι απλή για όσους παρακολουθούν τις εξελίξεις. Στις 27 Σεπτεμβρίου 2015 εκπρόσωπος του Φρανσουά Ολάντ διακήρυττε πως "η Γαλλία απέδειξε την αφοσίωσή της στον πόλεμο κατά των τρομοκρατών της ISIS και τα πρώτα χτυπήματα της γαλλικής αεροπορίας κατά βάσεων(;) στη Συρία είναι γεγονός”. Προφανώς μια τέτοια δήλωση ήταν αρκετή για να οξύνει τα πνεύματα. Αυτή η ανακοίνωση έρχεται να επιβεβαιώσει τις μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων της συναυλίας στο Μπατακλάν που δήλωναν στους δημοσιογράφους έξω από το κέντρο ότι οι τρομοκράτες φώναζαν “Αυτό είναι για τη Συρία”. Έτσι λοιπόν καταλαβαίνουμε, ότι οι τζιχαντιστές δε ξύπνησαν ένα πρωί και αποφάσισαν χωρίς λόγο από το πουθενά να στήσουν ενέδρα σε κεντρικά σημεία του Παρισιού για να σκοτώσουν αθώους συμπολίτες τους, αλλά κάποιος τους έδωσε το λόγο, που στην προκειμένη περίπτωση ήταν η ανακοίνωση από πλευράς του Γάλλου Προέδρου για ανοιχτό πόλεμο με τους τρομοκράτες της ISIS, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτή η πράξη δεν είναι αποτρόπαιη. Μια πιθανή λοιπόν εξήγηση θα μπορούσε να είναι η δήλωση αυτή. Μια άλλη εξήγηση θα μπορούσε να είναι ότι η ISIS αποφάσισε να χτυπήσει τη Γαλλία για να πάρουμε όλοι εμείς οι θιασώτες (ο υπόλοιπος κόσμος) ένα μάθημα και να μην τολμήσουμε να ανοίξουμε πόλεμο, ή θα μπορούσε να είναι μια προειδοποίηση στις μεγάλες δυνάμεις. Σε κάθε περίπτωση αυτή η πολύνεκρη επίθεση συγκλόνισε όλη την ανθρωπότητα, γιατί έγινε πλέον κατανοητό ότι οι τρομοκράτες δεν αστειεύονται. Άλλωστε, όπως τονίζει και ο Benjamin Barner, ο μεγαλύτερος θεωρητικός της πολιτικής του φόβου,"ο φόβος είναι το μεγαλύτερο όπλο των τρομοκρατών απέναντι στην ανθρωπότητα". 

Τίποτα πια δε θα είναι το ίδιο τις επόμενες μέρες τόσο για τη Γαλλία, όσο και για τον υπόλοιπο κόσμο. Κι όχι λόγω των κλισέ που χρησιμοποιούν στα δελτία ειδήσεων, όπως 'ΣΟΚ ΚΑΙ ΔΕΟΣ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ', που η αλήθεια είναι ότι το έχουν παρακάνει, αλλά γιατί τα ίδια τα γεγονότα είναι τέτοια που ανατρέπουν τα δεδομένα του καθενός από εμάς. Η έννοια της ασφάλειας δεν είναι πια δεδομένη, όπως δεν είναι δεδομένη και η ατομική ελευθερία. Μας βάζουν πλέον σε δεύτερες σκέψεις για το εάν και κατά πόσο είναι εφικτή η δημόσια ασφάλεια. Και δύσκολο είναι για όλους μας να το συνειδητοποιήσουμε, ότι δηλαδή τώρα πια θα υπάρχει έστω και υποσυνείδητα ο φόβος φωλιασμένος στο μυαλό.