Ύμνος στην Ελληνίδα Γιαγιά

 Σύνταξη: Τσώνου Κωνσταντίνα

Σήμερα φίλοι μου θα μιλήσουμε για ένα αγαπημένο πρόσωπο όλων μας: τη γιαγιάκα μας, τη γυναίκα που έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ανατροφή μας.

Ναι αυτή που σας άλλαζε όταν ήσασταν μωρά, που σας ταχτάριζε μικρά και σας είχε και έχει τα χαϊδεμένα της. Αυτή με την οποία ως παιδιά περνούσαμε τις περισσότερες ώρες στο σπίτι, όταν γυρνούσαμε από το σχολείο και τις υπόλοιπες υποχρεώσεις μας, αφού οι γονείς μας βρίσκονταν στη δουλειά. Ακόμη θυμάμαι πως με περίμενε στην πόρτα του σπιτιού μετά το σχολείο (δεν έχουν περάσει και πολλά χρόνια βέβαια, μόνο 4), με την ποδιά της να μου λέει να πλύνω τα χέρια μου και να περάσω στο τραπέζι να τσιμπήσω, που λέει ο λόγος. Γιατί η Ελληνίδα γιαγιά και νοικοκυρά δεν ηρεμεί, αν δε δοκιμάσεις όλα τα φαγητά στις ποσότητες που αυτή θα κρίνει ότι είναι ικανοποιητικές. Α όλα κι όλα θα φύγεις για το φροντιστήριο νηστική; Παίρνω τηλέφωνο τη μάνα σου.

Για μας το φαγητό στο σπίτι ήταν, είναι και θα είναι ιεροτελεστία. Είναι η αποθέωση της νοικοκυράς, όταν την επαινείς για το φαγητό της και φυσικά οι γυναίκες δεν είναι χαζές, όταν το εννοείς το καταλαβαίνουν. Έτσι και η γιαγιά με εκείνο το βλέμμα της σε καταλάβαινε αν της έλεγες ψέματα. Η γιαγιά μου πάντα, όταν τρώγαμε εμείς μας κοίταζε στο στόμα, μην τυχόν λείπει κάτι από το τραπέζι και το στερηθούμε. Κι όταν μας πίεζε να αδειάσουμε το πιάτο για να ψηλώσουμε πιο πολύ από τα άλλα παιδάκια, τότε σαν από μηχανής θεός επενέβαινε  ο παππούς και τη σταματούσε για λίγο, μη φανταστείτε. Ακόμα θυμάμαι τους πρωινούς τσακωμούς για να πιω όλο το γάλα μου 'τη δύναμή' μου και το παραφουσκωμένο τάπερ που δεν έκλεινε με το κολατσιό να ξεχειλίζει, γεγονός που δε συνέβαινε μόνο σε εμένα αλλά και σε άλλα παιδάκια. Κι όταν γυρνούσα σπίτι ο έλεγχος του τάπερ αν είχε αδειάσει ή όχι ήταν αναπόφευκτος.

Εκτός από το φαγητό βέβαια η γιαγιά μας συμβούλευε και για άλλα πράγματα, όπως το ντύσιμο. Εγώ προσωπικά το χαρακτηριστικό "βάλε ζακέτα θα κρυώσεις" το άκουγα συνέχεια από τη γιαγιά και όχι από τη μαμά. Ίσως γιατί ήμουν αρκετά απρόσεχτη και αρρώσταινα, αλλά that's another story που λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι. Κάθε φορά που ήταν να πάω στο μπαλέτο, γιατί είμεθα και αυτής της σχολής βεβαίως και με έβλεπε με το καλτσόν και χωρίς κασκόλ και μπουφάν, έκανε κατοστάρι μέχρι το δωμάτιο να μου τα φέρει μη φύγω 'γυμνή' όπως έλεγε.

Και τώρα το πιο σημαντικό, ελάτε πείτε την αλήθεια ότι συμφωνείτε μαζί μου, τη γιαγιά σας την αγαπάτε όπως κι εγώ γιατί βρίσκατε ένα καταφύγιο στο σπίτι της γιατί σας έκανε όλα τα χατίρια. Πόσα και πόσα σαββατοκύριακα πηγαίνατε στη γιαγιά σας και αράζατε στον καναπέ για να αποφύγετε τις φωνές της μάνας σας για να καθαρίσετε το δωμάτιο, να βοηθήσετε τα αδέρφια σας στο διάβασμα ή για να διαβάσετε οι ίδιοι. Και πόσα απογεύματα παρακολουθούσατε τη Λάμψη του Φώσκολου ή τα Ατίθασα νιάτα στην κρατική τηλεόραση (μπορεί να βλέπατε και άλλα προγράμματα αλλά εγώ σαν γνήσιο τέκνο των 90s, αυτά έβλεπα με τη γιαγιά), αφού πρώτα την είχατε βάλει να σας φτιάξει το αγαπημένο σας γλυκό. Όλα τα καλομαθημένα εγγόνια πήγαιναν στη γιαγιά για να ζητήσουν να τους μαγειρέψει κάτι που πεθύμησαν ή να κλαφτούν για κάτι που θέλουν να αγοράσουν και δεν έχουν λεφτά ή δεν τους το παίρνουν οι γονείς. Είναι γνωστό, ότι την επόμενη μέρα με συνοπτικές διαδικασίες την είχες σύρει στο μαγαζί και το όνειρο είχε γίνει πραγματικότητα.  Επίσης, πόσες φορές της είχατε ζητήσει βοήθεια να σας υποστηρίξει για να βγείτε έξω Σάββατο με την παρέα σας και να μη σας φωνάξουν οι γονείς σας ή είχε παίξει το ρόλο του πυροσβέστη σε καυγά με τους γονείς σας που σας περίμεναν πίσω από την πόρτα, επειδή είχατε αργήσει;

Τέλος, πόσες φορές έχετε κλάψει από τα γέλια με τις απορίες της για την τεχνολογία ή για τη μόδα, όταν σας ζητάει να της εξηγήσετε; Θα ξεχάσω εγώ την πρώτη φορά που με είδε με σκισμένο τζιν και στεναχωρήθηκε τόσο πολύ που μου έδωσε λεφτά να αντικαταστήσω το 'χαλασμένο' όπως έλεγε;

Μέχρι και σήμερα που είμαι φοιτήτρια, η γιαγιά με υποδέχεται με την ίδια θέρμη στην πόρτα του σπιτιού της όταν την επισκέπτομαι, με τα ίδια γλυκά λόγια και με την ίδια αγκαλιά. Ή πόσες φορές είχατε στεναχωρηθεί, όταν σας μιλούσε για τις στερήσεις και τα δύσκολα παιδικά της χρόνια;

 Και κάτι τελευταίο. Καλό θα είναι τους ανθρώπους που μας μεγάλωσαν να τους αγαπάμε ανιδιοτελώς, να μην τους ξεχνάμε και όχι να τους φροντίσουμε μόνο και μόνο για τους τύπους. Το λέω γιατί εκεί  έξω πολλοί είναι που σκέφτονται έτσι για διαφόρους λόγους δε θα τους κρίνω, δεν είναι η αρμοδιότητά μου άλλωστε. Ο χρόνος είναι νερό που κυλάει, φεύγει και δε γυρνάει πίσω, γι' αυτό αγαπήστε τους ανθρώπους σας και δείξτε το τους πριν να είναι αργά. Ελπίζω να σας ξύπνησα θετικά συναισθήματα και αναμνήσεις. Άντε σηκωθείτε από καναπέ, πάτε στο φούρνο, πάρτε της κάτι και πηγαίνετε να την επισκεφτείτε για να θυμηθείτε τα παλιά, πάντα υπάρχει χρόνος!

* Γιαγιάκα μου σε αγαπώ πολύ!!!!