Τον βλέπεις στο δρόμο και τον προσπερνάς κοιτώντας τον με βλέμμα απαξίωσης ή θλίψης αφού τον λυπάσαι που δεν είναι σαν και σένα. Γιατί; Τι διαφορετικό έχει; Πρόσεξε καλύτερα και θα δεις ότι είστε ίδιοι και γιατί όχι, εκείνος μπορεί να είναι και πιο έξυπνος από εσένα που τον υποτιμάς χωρίς να τον έχεις γνωρίσει.
Σήμερα είναι Παγκόσμια Ημέρα Παιδιών με Ειδικές Ανάγκες και ο καθένας από εμάς θα ανεβάσει ένα post, ένα tweet, μια εικόνα, θα γράψει ένα άρθρο (όπως και εγώ αυτή τη στιγμή, γιατί φυσικά δεν βγάζω τον εαυτό μου έξω από αυτό) για να δείξει ότι τους θεωρεί ισάξιους του και ότι είναι στο πλευρό τους. Και μετά τι; Η επόμενη μέρα θα βρει τους ανθρώπους και πάλι πνιγμένους στη ρουτίνα της καθημερινότητας και καμία από τις ιδέες ή τς σκέψεις δε θα γίνουν πράξη. Και αυτό γιατί; Επειδή όλοι θυμόμαστε τους ανθρώπους αυτούς μόνο τη συγκεκριμένη μέρα! Μάλλον όχι όλοι αλλά όσοι γνωρίζουν ότι υπάρχει μέρα αφιερωμένη στα παιδιά με ειδικές ανάγκες.
Παιδιά που δεν έχουν κάτι διαφορετικό από όλους τους άλλους απλά έτυχε να έχουν κάποιο "πρόβλημα". Γιατί έτσι τους αντιμετωπίζουμε! Θεωρούμε ότι έχουν πρόβλημα ή και ελάττωμα και δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να συγκριθούν με εμάς. Θεωρούμε το εαυτό μας ανώτερο και καλύτερο τους. Πράγμα που δεν είναι αλήθεια! Η αντίληψη αυτή όμως υπάρχει στο μυαλό της πλειονότητας των ανθρώπων και επηρεάζει τη συμπεριφορά μας απέναντι τους.
Συχνά γίνονται αντικείμενο χλευασμού και λύπησης. Φράσεις όπως "σακάτης", "ανάπηρος", "αυτό το πράγμα", "σιγά να μην μπορεί", "είναι μισός άνθρωπος", "είναι χαζό" αποτυπώνουν την άποψη που έχουμε για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες και αυτόματα κάνει τα παιδιά ξένο σώμα της κοινωνίας.
Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες έχουν "εξαφανιστεί" από την κοινωνία γιατί εσύ δε τους επιτρέπεις να γίνουν κομμάτι της. Δώσ' τους μία ευκαιρία και θα δεις ότι την αξίζουν και με το παραπάνω! Δεν είναι ανάπηροι απλά έχουν μία διαφορετική ικανότητα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου